میرزاآقا عسگری (مانی)

میرزاآقا عسگری (مانی)


ﺩﺭ ﺑﻰﻛﺮﺍﻧﻪﻯ ﻣﻮﺍﺝ


ﺧﺸﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﻪ،            ﻣﺮﻣﺮ ِ ﻧﺮﻣﻰ ﺍﺯ ﺁﺏ.
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩﺋﻰ ﺍﺯﺁﻭﺍﺯ،       ﺧﻮﺍﺑﮕﺎﻫﻰ ﺍﺯﻣﻬﺘﺎﺏ.
                   ﺧﺎﻧﻪﻯﻋﺸﻖ، ﺑﺪﻳﻦﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺁﻣﺪ.
ﺳﻨﮕﭙﺎﺭﻩئی ﺍﺯ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ،       ﻣﺸﺘﻰ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﻜﻰ.
ﻛﻠﻮﻧﻰ ﺍﺯ ﻛﻴﻨﻪ،             ﻛﻠﻮﺧﻰ ﺍﺯ بیزاری.
ﺧﺎﻧﻪﻯ مهر ﺑﺪﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻭﻳﺮﺍﻥ ﺷﺪ.

ﮔﻔﺘﻢ:
ﭼﻪﺟﺎﻯ ﻧﻮﻣﻴﺪﻯ؟
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﭘﺎﻳﺎﻥ ِ ﺟﻬﺎﻥ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ!

ﻫﺰﺍﺭ ﭘﺮﻧﺪﻩﻯ زرین، ﻭﺍﮊﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍیم ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ،
                                 ﺗﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺴﺮﺍﻳﻢ.
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﺎﻭﻙ ِﻧﺎﺩﺍﻥ ِ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ‌اما ﺍﺯﺁﺳﻤﺎﻥ ﮔﺬﺷﺖ.

ﮔﻔﺘﻢ:
ﭼﻪ ﺟﺎﻯ وااسفا؟
ﺧﻮﻥ ِ ﭘﺮﻧﺪﻩ، ﭘﺎﻳﺎﻥ ِ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ!

ﭘﺲ، ﺭﺍﻭﻯ ﺷﺪﻡ.
ﻭ ﺳﺎﻋﺎﺕ ِﺁﺑﺴﺘﻦ ﺯﺍﺩﻧﺪ سرنوشتی ﺭﺍ ﺩﺭﺁﺳﺘﺎﻥ ِ ﻭﺍﮊﻩﻫﺎ.
راوی شدم
      سرنوشت ﺁﻧﺎنی را ﻛﻪ ﺩﺳﺖﺷﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ،
                                  ﻋﺸﻖﺷﺎﻥ، ﺁﻭﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ،
                      ﺭﻧﺞﺷﺎﻥ، ﺁﻣﻴﺰﻩﻯ ﺭﺍﺯﻫﺎﻯ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ.
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺯﺍﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ بازگوی ﻛﻬﻜﺸﺎﻥ ﺑﺎﺷﻢ.
ﺑﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ‌اما، دستان ِ‌نامینوی ﺑﻪ ﺩﺭ ﻛﻮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ِ ﺗﺎﺭﻳﻜﻰ ﺑﺮﺩﻧﺪ.

ﮔﻔﺘﻢ:
ﭼﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ِ ﺧﺎﻣﻮﺷﻰ؟
ﻟﺤﻈﻪ، ﭘﺎﻳﺎﻥ ِﺯﻣﺎﻥ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ!

ﺳﺎﻳﻪﺍﺕ، فرایندی ﺍﺯ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ.
                  ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﭘﻰﻣﻰﮔﻴﺮﺩ!
ﺳﺎﻳﻪﺍﻡ، فرایندی ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺗﻮست ﻛﻪ ﺭﻫﺎیم ﻧﻤﻰﻛﻨﺪ
ﻣﻰﺩﺍﻧﻢ ﻛﻪ هستی، ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻳﻪﻯ دوست‌داشتن ﻧﻴﺴﺖ!

ﺳﺎﻳﻪﻫﺎ، رویائی ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ،
                   ﺗﺎ ﻓﺮﺩﺍﻯ ﺁﺩﻣﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﺮﺍﻳﻨﺪ.
ﺑﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ‌اما ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺮﭼﻬﺮﻩﻯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
- ﻣﺎﺩﺭ ِ ﺳﺎﻳﻪﻫﺎ - ﻧﺸﺴﺖ.

ﮔﻔﺘﻢ:
ﭼﻪ ﺟﺎﻯ ﺁﻩ؟
شب، ﭘﺎﻳﺎﻥ ِﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ!

ﻣﻰﺑﺎﻓﻴﻢ، ﻣﻰ ﺑﺎﻓﻴﻢ
ﺁﻥﺳﺎﻥ ﻛﻪ ﭘﺮﻧﺪﻩﺋﻰ ﺁﺷﻴﺎنش ﺭﺍ.
ﻣﻰﺳﺮﺍﺋﻴﻢ، ﻣﻰﺳﺮﺍﺋﻴﻢ،
ﺁﻥﺳﺎﻥ ﻛﻪ سرایشگری ﻧﻮﭼﺎﻣﻪﻫﺎیش ﺭﺍ.
ﻣﻰﺁﻓﺮﻳﻨﻴﻢ، ﻣﻰﺁﻓﺮﻳﻨﻴﻢ،
ﺁﻥﺳﺎﻥ ﻛﻪ ﻟﺤﻈﻪ، ﺑﻰﻛﺮﺍﻧﻪﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
                   ﻭ ﺁﻓﺘﺎﺏ، ﺳﺎﻳﻪﻫﺎ ﺭﺍ.
ﺯﺍﻥ ﻛﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ، ﭘﺮﻭﺍﺯ ِﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺩﺭﻳﻐﻰ، ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﭼﻜﻪﺋﻰ ﺑﻴﺶ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ ﺍﺯ ﺩریاﻯ ﺑﻰﻛﺮﺍﻧﻪﻯ ﻫﺴﺘﻰ،
ﭼﻪ ﻓﺴﻮﺳﻰ، ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻴﺮﻳﻢ؟
ﺯﻳﺮﺍ، ﻣﺮﮒ، ﭘﺎﻳﺎﻥ ِﺁﺩﻣﻰ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ!